مطلبی هست که می خواهیم طنزش کنیم اما ه چه می خواهیم قلممان لبخند اندود شود نمی شود.حالا ما نهایت زورمان را می زنیم که خبر مرگمان طنز نویسی کنیم اما طنزمان نمی آید.....

همین چند روز پیش بود که لیلا گیر داد که بیا بریم پیش یه فالگیری که من تعریفشو شنیدم و ....

ما هم بر آن شدیم تا با او رفته و هر چند به این جور فال ها معتقد نیستیم کمی تفریح کنیم....

جایی که رفتیم توی همین کره ی زمین‌-توی همین ایران-توی همین پایتخت ما بود اما انگار کره ای دیگر بود.

کره ای دیگر

با مردمانی دیگر

با رنگ هایی دیگر

شکل هایی دیگر

لهجه هایی دیگر

گرد گرد مثل زمین اما کره ای دیگر!

من و لیلا به آدرسی که بماند٬حوالی بازارچه ی x٬به قعر شهر فرو رفتیم....

((مردمانی دیدم

اهل تهران اما٬

لهجه هایی دیگر!))

در عمرمان افغانی زیاد ندیده بودیم اما تا دلتان بخواهد این بار٬افغانی های گچی فرغون به دستی دیدیم که در سطح شهر می رفتند و انگار وجود آن ها چیزی عادی بود٬انگار شهر٬یا همان کره ی دیگر٬بدون وجود این ها چیزی کم داشت....

پسرانی دیدیم٬بر موتورهای قراضه شان سوار٬دنبال دخترکان کله غازی پوشیده را می گرفتند و می رفتند و می رفتند و می رفتند و نهایتا کاغذی شامل یک شماره ی ایرانسل٬جلوی پای دختر می انداختند .خب دختر بازی دیده بودیم٬متلک و تیکه هم شنفته بودیم .اصلا همین زمستان- همین پست قبلی مان بود که یک نرینه ی باربی آمد تا شماره ای بر ما دهد و توی یخ ها فرو رفت!اما خب این طوری اش را ندیده بودیم!

زنانی دیدیم٬با مانتو های یکدست٬یک رنگ و تقریبا یک شکل(منظور مانتوهای کله غازی امساله است)و ابروانی از جنس تاتو ٬موجود در هر جای صورت به جز خط ابرو ها و کفش هایی از همان ها که ما بلد نبوده و نیستیم که بپوشیم بر پا کرده و در شهر چنان که در شانزه لیزه٬قدم می زدند....

همین طور با لیلا جانمان رفتیم و رفتیم.یک عدد موتوری جلوی پایمان پیچید و گفت:غریب تو محل می بینم!

لیلا راه را گرفت که برود اما ما ماندگار ماندیم و گفتیم:چشمت روشن!

لیلا دستمان را کشید و ما را با خود برد.و جالبتر آن که در کوچه ی بعدی دو عدد پسر زنجیر چرخان دم تیر چراغ برق٬که یکی ژولیده مو و دیگری فشیده مو(کنایه از موی فشیونی)بود بر ما همان جمله را گفتند:

-بچه غریب تو محلمون می بینم!

به اصرار لیلا سکوت ورزیده و رفتیم.ما ((غریب های توی محله))رفتیم و رفتیم....

پسرانی دیدیم٬زنجیر بر کمر٬ابروان نازک چون نوعروسان٬گیسوان مش کرده ٬سر خیابان بیزینس کارتهایشان را توزیع می کردند(که البته روی کره زمین خودمان از این موارد دیده بودیم اما نه در یک روز چند تا!)

زنی دیدیم٬چادر افسانه رایگانی بر سر٬گیسوی زرد کاکلی اش را از مقنعه ۱۰ سانتی بیرون داده بود و ولتاژ برق لب هایش از ۱۰۰ کیلومتری مو بر تن راست می کرد و حال ان که٬ما در دل بر او می گفتیم آخر زن حسابی٬اگر چادر٬آن کاکل طلایی و برق بنفش لب ها و کفش های سبز پاشنه دار چیست؟

خلاصه آن قدر رفتیم تا به زن فالگیر و طلسم و ورد و جادویش رسیدیم....

اول فال لیلا را گرفت٬گفت احتمال مرگ برادرش از مریضی سختی که به آن مبتلاست وجود دارد٬حال آن که لیلا تک فرزند بود!اما وانمود کرد ناراحت است و پول زن را پرداخت و بعد نوبت ما شد.....

فالگیر به ما گفت:کنار شوهرت یه زن دراز موطلایی می بینم!

و نمی دانیم کجای قیافه ی ما می خورد که....ای بابا....بگذریم...

زن فالگیر را ترک کردیم.لیلا مدام عذر می خواست که این همه راه ما را کشانده تا یک مشت دروغ بشنویم اما حرف های فالگیر برای ما خیلی مهم نبود.در عوض چیز های دیگری دیده بودیم٬که اگر بهانه ی فال و فالگیری نبود شاید هرگز نمی دیدیم...

در مسیر برگشت هم٬آدمهایی دیدیم با لهجه ی غلییییییییظ تهرانی!!!

افرادی بودند که جوری حرف می زدند که خداییش نمی فهمیدی چه می گفتند.باز با (چکار می کنی) گفتن های افغان ها آشنا بودیم اما تا به حال زبان عربی را ان قدر سلیس نشنیده بودیم و لهجه های دیگر شهر های کشور را هم....

سکوت خود را گم کرده بودیم و در دل می خواندیم:

((من سکوت خویش را گم کرده ام لا جرم در این هیاهو گم شدم...))

هیاهو٬هیاهو.چه هیاهویی بود!چقدر صدا٬چقدر لهجه!چقدر فریاد!در مقابل توی کره ی ما که انسان هایش مرده ی متحرک بودند سکوت محض بود و تمام!

سکوتی مرگبار که ما نمی توانستیم و نمی توانیم تحملش کنیم.شاید شما با ما مخالفت بورزید اما ما گاهی هیاهوی لهجه های مختلف را٬ ترجیح می دهیم به سکوت مرگبار کره ی خودمان.

و به خاطر همین بخشی از روحمان را در آن کره ی دیگر جا گذاشتیم.....

پ.ن۱:اه اه چقدر بد نوشتم حالم بهم خورد!

پ.ن۲:افشین جونم سر مربی شد!رسیدن حق به حق دار مبارک!

پ.ن۳:تب جومونگی همه را ٬حتی مارا فرا گرفته٬طوری که شنبه ها و سه شنبه ها دستمال به سر بسته منتظر پخش جومونگ می شویم!

پ.ن۴:یک پنجره برای دیدن....یک پنجره برای شنیدن....یک پنجره برای من کافی ست!

پ.ن2: im realy!

6.یک دستگاه mp3 player که آهنگهای همابون شجریان،سالار عقیلی،ایرج و هرازگاهی هم ساسی مانکن پخش نماید!

زمانی که محموله را از کیبرد جدا نموده گوشه ای انداختیم برای این که شادابی اش خنثی نگردد mp3 player را در گوشهای او فرو کرده و به تماشایش می نشینیم.محموله ابتدا با آهنگهای نخستین(هوای گریه و پریدخت و...)به فضای لایتنهی می رود و بعد با شروع آهنگ ساسی مانکن به هوا پریده،حرکات موزون از خود بروزمی دهد.

به نام خداوند مهربان

پرده اول:

رویا در حالی که شدیدا احساس خوش تیپی می کند ؛و با پشت چشمی نازک شده مهمانان توی تالار را می نگرد،هی این پا را روی آن پا می اندازد و هی آن پا را روی این پا،و هی گیس های پریشانش را از این شانه به آن شانه و از ان شانه به این شانه می ریزد و در حالی که پاشنه کفشش به شدت او را می آزارد،تظاهر می کند در این کفش با این پاشنه های بلند،بسیار راحت است و کلا به کفش پاشنه دار عادت دارد!و خوش حال است که هیچ کس نمی داند این اولین باری است که او کتانی و پوتین های سربازی را (موقتا)بوسیده و کنار گذاشته تا این عروسی مزخرف به اتمام برسد!مونا که مثل همیشه نمی تواند انرژی پتانسیل درونی خود ر یک ساعت هم که شده،حفظ کند(و آبرو داری کند)سرانجام طاقت نیاورده،به جایگاه همیشگی اش گام می گذارد و همراه با چند تن از فک و فامیل،دوستان؛آشنایان و سایر بستگان به رقص با آهنگی بس قبیح در می آید(و اصلا فکر نمی کند که رویا که با کفش های پاشنه دارش این همه باکلاس است آبرو دارد!).مونا می رود و رویا در تلاش است که ناخن های مصنوعی اش نیفتند.....

پرده دوم:

مونا در دانسینگ به انجام حرکات قبیحه ی موزونه(!)مشغول بوده و اصلا در باغ نمی باشد(و کلا نوریس پانس تو پیجینگ است) رویا هم چنان که مهمان ها را می نگرد،چشمش به دو دختر می افتد که شدیدا به هیجان آمده اند و گوشی های خزشان را در دست گرفته اند و از مونا(و سایر بستگان و دوستان و غیره)که در دانسینگ مجلس حرکات موزون می فرمایند،فیلمبرداری می کنند(و فکرکرده اند که رویا بلا نسبت شما خر است و فکر می کند آنها دارند بولوتوس های بی ادبی رد و بدل می کنند).وقتی رویا مطمئن می شود از جا بر می خیزد و با ناخن مصنوعی های لق لق خوران و پاهایی که در کفش پاشنه دار به خواب رفته اند(و به همدیگر می گویند شکر نخور)به سوی آن دو دختر گام بر می دارد و نقش((آرمان حیات مونا))را ایفا می کند....

پرده سوم(نبرد):

رویا با آن دو دختر FACE TO FACE  می شود و همین طور نگاهشان می کند.آن ها برگشته،نگاهش می کنند و رویا می بیند دهان یکی شان نیمه باز است و روی دندان هایش سیم کشی و کابل برگردان شده و رویت دندانها کاملا مسدود می باشد !از این جا نبرد رویا با دخترک آغاز می گردد.حال دیگر مونا هم دانسینگ را رها کرده و پشت رویا پنهان شده ؛آن ها را می نگرد:

   بزد دست رویا چون پیل مست   

بر آوردش از جای و بنهاد پست

یکی گوشی از دست او برکشید

همی خواست گالری اش را بدید                         

دختر ایش ایش کنان با لحن لوسی می گوید:چیکار می کنی دیوونه! و رویا فقط شین شین کردن های او را می شنود که از بین سیم کشی های توی دهانش رد می شودن و هی سوت می کشند و آب دهانش هم به سوی رویا پاشیده می شود(و رویا نمی داند چرا هی یاد علی دایی می افتد)!  رویا وارد منوی گوشی می شود و همانطور به دختر می گوید واسه چی داشتی فیلم می گرفتی؟ و دختر تقلا می کند گه گوشی را از دست او بگیرد و این جاست که ناخن های مصنوعی کارساز به عمل می آیند و در دست دختر فرو می روند.هر چند که دو تاشان_در راه ناموس و دفاع از آن_فدا می شوند.

           همی رفت MENU و یادش نبود           که فیلمدانی از کجا باید گشود

دختر بر دست رویا چنگ می زند و می گوید:بده به من....بده به من...واسه فیلما باید بری توی.....توی....GALORY!!!!

این جاست که رویا از خنده روده بر می شود و آن قدر می خنددد که تمام دندان های سالم و بی عیبش_منهای شش چپ بالا_نمایان می شوند.مستانه می خنددد و می گوید:هه هه هه هه GALORY!

               گشود گالری فیلم از میان بر کشید           در آپشن برفت و همی دیلیتید

رویا گوشی را در دست دخترک می گذارد و همانطور که با قیافه ای بس جدی دختر را می نگرد می گوید:بار آخرت باشه.. و مونا هم برای خالی نبودن عریضه،چشم غره ای به او می رود.

خلاصه که:

رویا شادمان و خوشحال به سوی جایش باز می گردد و هیچ کس او را نمی بیند که چقدر در راه رفتن با کفش پاشنه دار مهارت دارد!

                  خرامان بشد سوی جایش روان              چنان چون شده باز جوید روان

پ.ن1:هیچ کس پاشنه کفش رویا را نمی بیند که وقتی به دختر (بار آخرت باشه)می گوید،روی پای او بس فشرده می شود!خدا را شکر این کفش بلاخره کارساز به عمل آمد!

پ.ن2:این هم ادبیات حماسی!

پ.ن3:شک نکنید!رویا فیلمهای قیصر و پهلوانان نمی میرند و کلا این تیپ فیلم ها را خیلی می بیند!

پ.ن4:در اتمام عروسی رویا آن دو دختر را می بیند که چادرهای افسانه رایگانی بر سر کرده اند!

پ.ن5:دوستی برای پست کنسرت سعد آباد یک کامنت خصوصی گذاشته بود که:

((کسی که سقف آرزو و خواسته اش یک هنرپیشه،خواننده یا یک سریال باشد ،خداوند هرگز به بال های معنوی او اجازه رشد نمی دهد!))از این جمله خیلی خوشمان آمد.گفتیم بگذاریم شما هم بخوانید!

به نام خدا

مستطیل سبز،میعادگاه ما بود.

                                    آنجا که ببرها متولد شدند...........

میعادگاه ما،مستطیل سبز بود

                                 آنجا که افشین،چشمش به خط ممنوعه بود

آنجا که موج یک پارچه سرخ،با نور افکن ها

                                             در هم می آمیخت،

                      میعادگاه ما،مستطیل سبز بود.

آنجا که علیرضا،

       همه ی عشق سرخش را

در درون جمع می کرد ،

                        تا به اوج برسیم،

و آن جا که محسن ،روز به  روز

                              آقای گل تر می شد ،

     مستطیل سبز بود:میعادگاه ما.

آنجا که مهدی ،

با طراوت ترین گل ها را از باغ دروازه می چید؛

آن جا که بهار سبز بود و

تابستان هم سبز،

آن جا که پاییزش نارنجی نبود و

                     حتی زمستان ها هم گل می رویید ؛

     میعادگاه ما بود؛مستطیل سبز.

آن جا که بار ها و بارها  ،اشک ها و لبخند ها،

شادی ها و فریادهایمان بود،

و به چشم می دید اشک شوق و

خنده ی تلخمان را،

مستطیل سبز بود،همان میعادگاه ما.

همان جایی که پنالتی های نا گرفته مان،

                               معصومانه پژمرد؛

و آفساید های بیهوده مان،

                           جا به جا خشکید،

آن جایی که محسن،رباط صلیبی اش را جا گذاشت،

آن جایی که پژمان تکل های فداکارانه زد،

                                 مستطیل سبز ما؛میعادگاهمان بود.

میعاد گاه ما،مستطیل سبز،همان جایی بود

         که چمن ها بر گامهای کریم بوسه می زدند

همو،که دروازه ها،

لذت می بردند از گل های نابی که 

                        در قلبشان می کاشت.

میعادگاه ما همان جایی بود

که یکروز،

سیلاب اشکها بر گونه ها روان بود؛

و امید واهی دقیقه نود را از دست داده بودیم،

یک هد طلایی

         مستطیل سبز را،

                 شهر را،

                    و کشور را،

به لرزه در آورد.....

                         آری میعادگاهمان همان جا بود.

همان جایی که بارها در حسرت این ماندیم

                                           که از نزدیک تماشایش کنیم،

و بارها و بارها ،نقاب به چهره مان زدیم

و بر بوم صدایمان رنگ دیگری پاشیدیم،

تا آرزوی تماشایش را

به گور نبریم.

 میعادگاه ما مستطیل سبز بود،

آن جا که همیشه ای کاش می گفتیم

تا بتوانیم یکبار،

       تنها یکبار،

ا ز دریچه شیشه ای تلویزیون

  بیرون بزنیم، و لمسش کنیم.

          و هنوز هم ای کاش می گوییم،

و حسرت سرخمان

برای دیدار مستطیل سبز،

هر روز فزونی می یابد.

            و هنوز هم ای کاش می گوییم.

                          هنوز هم.

                                              هفده مهر هشتاد و هفت.

به نام خدا

کاخ سعد آباد؛مهیب اما با شکوه  پذیرامون بود.بین درخت های سر به

فلک کشیده  و بلند؛روی صندلی هایی نزدیک به سن جا گرفتیم.ماه

خوشگل هم هی از لابه لای برگهای سبز درختها که توی تاریکی شب

سیاه دیده می شدن،واسمون دلبری می کرد و با عشوه می رفت و می

اومد.کاخ سعد آباد مهیب بود.همش حس می کردم اشرف توی ایوون

کاخ قدم می زنه،یا اون ته،توی اصطبل،رضاشاه علیشاه مسئول

اصطبلش رو با اشرف گیر می اندازه و شلاق می زنه.خلاصه،صدای

ساز و آواز گروه شمس منو به خودم آورد و تازه فهمیدم واسه ی چی

این جا اومدم.کنسرت،آغاز شد....

شور...هیجان....صدای تنبور....صدای سه تار....صدای

سهراب...تصنیفی از مولانا....یه تصنیف دیگه...تق تق تق ....تق تق تق

...این دیگه صدای چیه؟

صندلی بغل دستم رو نگاه کردم.یه آقای نسبتا متشخص، با یه کله ی

نسبتا براق که دو طرفش  رو چند شاخه موی سیاه آذین داده

بود؛مشغول عقب و جلو کردن صندلیش بود/مونده بودم که چرا توی این

جمع پر شور و حال که همه رفته بودن تو فضا و بی بال حسابی تو

 آسمونا پرواز می کردند،چرا این آقا این قدر بی حوصله ست؟ و خب

حتما این از بی علاقگیش،به این جو و این ساز و آواز بود.خلاصه،دیگه

داشتم قاطی می کردم و خشم اژدها می شدم که یه خانم سی و دو سه

ساله(البته بدون حساب شبها سی و دو سالش می شد)که صورتش رو با

بوم نقاشی و خودش رو با استاد فرشچیان اشتباه گرفته بود،یه سقلمه

زد تو پهلوی آقاهه و آروم گفت:بس کن دیگه!آبرومون رو بردی!

و آقاهه هم که از خانومش حساب می برد،اطاعت کرد و آروم گرفت.منم

مثل بقیه رفتم تو فضا.صدای فرا زمینی سهراب پور ناظری پیچید توی

کل کاخ:

_گو خلق بدانند که من رندم و رسوا...

آقاهه که دیده بود خانومش هم مثل بقیه وارد جو شده و حواسش نیست

شروع کرد به پرداختن به کار مهمی که نصفه رهاش کرده بود،و

خمیازه کشان  مجددا به عقب و جلو کردن صندلیش پرداخت.نگاه رنگ

 و روغنی خانومه باز چپ شد روی آقاهه:بسه دیگه!آقاهه هم کمی تا

قسمتی قاطی کرد:چیه پا شدیم اومدیم این جا؟الان خونه نشسته بودیم

 داشتیم ترانه پدر مادری رو نگاه می کردیم!

خانومه پشت پلک 24 رنگش  رو نازک کرد و لبای پروتزی سرخش

رو جنبوند:واقعا که!بی احساس!

من هم رفته بودم توی بحث اون ها که سقلمه ی منا خورد تو

پهلوم:کجایی ؟باز هم فضولیت گل کرده؟!خلاصه،خدا خیر نده این آقاهه

رو.نذاشت ما از این تصنیف خوشگل چیری بفهمیم. آقاهه که حسابی از

 دست خانم بچه ها حرصش گرفته بود،و توی فکر سریال مورد علاقه

اش بود که آیا پویا به بهرام...ببخشید به نغمه می رسه یا نه،تصمیم

گرفت لج همسرش رو در آره و شروع کرد به نفوس بد زدن.من هم

صدای خواننده و صدای اون رو یک خط در میون  می شنیدم:

_گو خلق بدانند که من رندم و رسوا هاهاهاهاها...

آقاهه:اوه اوه هوا چه ابری شده!

((حالا یه دونه ابر هم تو آسمون نبود!))

_از رندی و بدنامی خود عار ندارم....

آقاهه:الان بارون می گیره همه این کنسرت و بند و بساط به هم می

ریزه!

((منم عین عثب مونده هایی که 5 شنبه جمعشون رو بهشون مرخصی

 دادن تا با خانوادشون باشن و تازه از تیمارستان اومدن،هی به آسمون

نگاه می کردم به دنبال یک دونه ابر!))

_از رندی و بدنامی خود عار ندارم...

آقاهه:به جان خودم اگه الان صاعقه نزد!اگه الان صاعقه این درخت ها 

رو قطع نکرد!

_حال من دل خسته خراب است هلالی....!

آقاهه:الان درخت ها می افته رو سرمون خبرمون همه مون می

میریم،برنامه این ها هم به هم می ریزه!

_حال من دل خسته خراب است هلالی....!

آقاهه در این قسمت یم خمیازه جانانه کشید که بوی تمام غذاهایی که در

طول ماه خورده بود،به مشام مبارک رسید....

_آزرده دلی دارم و ......

آقاهه:اه تموم هم نمی شه! چه ستاری می زنه این زنه!الان سیم

ستارش پاره می شه همه این برنامه به هم می ریزه!

_آزرده دلی دارم و غمخوار ندارم،غمخوار ندارم!

یه خمیازه جانانه دیگه!

_یار آمد و من طاقت دیدار ندارم   از خود گله ای دارم و از یار ندارم...

بلاخره تصنیف تموم شد و خانومه با یه لحن خیلی هایکلاس به اقاهه

گفت:نمی تونی دو دقیقه خفه بشی! و بعد،کل گروه به احترام تهمورس

استادشون،شروع به حرکت((بغلی بگیر)) کردن به این ترتیب که از

انتها همه شون سازهاشون رو اعم از سه تار_تنبور و سنتور رو دست

 به دست می کردند تا به تهمرس برسه و تهمورس اون رو کوک

کنه!این حرکت نمادین برای احترام به استاد حدودا ده دقیقه طول می

کشدی.حالا شا حساب کنید که بعد از هر تصنیف این حرکت رو می

کردند!

خلاصه،سقلمه محکم منا دوباره خورد تو پهلوم:تو کجایی معلوم هست؟

خلاصه،اون تصنیف،اون کنسرت و اون شب رویایی تموم شد و تا

دوروز صدای آقاهه تو مغز من سوت می کشید البته مختلط با آهنگهای

 گروه شمس....

وقتی همه از چا بلند شدیم که بریم آقاهه از من پرسید:ببخشید ساعت

چنده ؟و من به ساعتم نگاه کردم و جوابش رو دادم.و دقیقا یادم نیست

 که ساعت چند بود و چی گفتم.فقط یادمه خانومه به آقاهه گفت باز

فراموش کردی ساعت مچی ات رو ببندی؟و من در این لحظه فهمیدم

سیمی رنگین و نگین دار دندون های کج و کوله خانومه ر در بر گرفته

 و هم چنین پی بردم ساعت از شروع ترانه پدر مادری گذشته چون

آقاهه مدام داد و بیداد می کرد که فردا نمی تونم تکرارش رو ببینم!

و اون شب رویایی و زیبا همراه با  گروه شمس،منا؛لیلا،مینا و البته

اون آقاهه گذشت و کم هم خوش نگذشت...

پ.ن1:وه...!دهنم کف کرد...!

پ.ن2:اینقده دوس دارم آقاهه این مطلب رو بخونه!

پ.ن3:کامنت یادتون نره!موید باشین!

به نام خدا

فکر کنم حدودا نه سالم بود،دقیقش رو نمی دونم.اما شرارت و شیطنت تو وجودم موج می زد.

توی این اوج شیطنت و دنبال بهونه گشتن واسه شرارت،یه روز خاله ام زنگ زد و گفت که قراره برای دخترش خواستگار بیاد.

فکر کنم اون قدری که من ذوق و شوق داشتم عروس ذوق زده نبود.اولین بار بود که یه مجلس خواستگاری رو از نزدیک می دیدم ،قبل از اون فقط خواستگاری رو توی فیلمها دیده بودم که لپ های عروس گل می اندازه و داماد عرق صورتش رو پاک می کنه و چایی برمی داره!

خلاصه،روز خواستگاری رسید و ما به خونه ی خاله ام رفتیم.همه چی حاضر بود و فقط خود عروس خانم نیومده بود. از قضا،یکی از رفقای دوران بچگی من(که از فامیلهای شوهر خاله ام بود و نه میتونم نسبت دقیقمون رو شرح بدم و نه اسمش رو بگم)هم اونجا به همراه مامانش حضور داشت.در واقع زوج شرارت تکمیل شد.به قدری شر می ریختیم که هیچ کس از پسمون بر نمی اومد.خاله ام دو تا پسر نوجوونش رو که تازه پشت لبشون سبز شده بود و ادعای مرد بودن می کردن و می خواستن تو مراسم خواهرشون حضور داشته باشن،کرد توی اتاقشون و گفت درستون رو بخونین. و خلاصه اون ها رو مهار کرد.اما از پس ما دو تا نتونست بر بیاد!

در حالی که خاله ام توی پله ها دنبالمون می کرد و با دادن وعده ی خوراکی وعروسک می خواست ما رو بشونه،دختر خاله ام یا همون عروس خانم رسید و فوری رفت تو اتاقش که لباسهاش رو عوض کنه.چون خیلی دیر کرده بود.

من و دوستم،از لحظه ی ورود اون،مثل یک دم بهش چسبیدیم و همراهش رفتیم.خلاصه دختر خاله ام لباسشو عوض کرد.از قضا ،دختر خالم عینک می زد.(و چون گمان می کنم در آن سالها عینک های دور مشکی کلفت مامان بزرگی بیشتر متداول بود،دختر خاله ی جوان من هم از آنها می زد !!!)خلاصه دختر خاله ام در حضور من و دوستم که بهش زل زده بودیم،عینکش رو برداشت و توی کشوی میزش گذاشت.همون لحظه زنگ زدند.مهمونا رسیدن و دختر خاله ام دوید طبقه ی پایین........

خلاصه من  دوستم دویدیم و از راه پله سرک کشیدیم و قصد داشتیم بریم پاین که اومدن و مهارمون کردن!!!!

خاله ام حس مهربونیش گل کرد و گفت برین سر یخچال و هر چی دوست دارین بخورین!

ما هم رفتیم و یک نون بربری  و دو تا گوجه برداشتیم و شروع کردیم به خوردن(هر چی فکری می شم یادم نمی آد هدفمون از خوردن نون بربری و گوجه چی بود!)

نون رو تا نصفه بلعیده بودیم که دوستم رفت و از پله سرک کشید .بعد جلدی برگشت پیش من و گفت فهمیدی چی شده؟پرسیدم چی؟گفت مژگان (دختر خاله ام) عینکش رو نزده!آدم عینکی اگه عینکش رو نزنه کور می شه!مامانم گفته! و باهم رفتیم ،عینک رو برداشتیم و همون جور که به گوجه و نونمون گاز می زدیم داخل اتاق مهمانی شدیم..................

مامان و خاله و بقیه از فرط شرم  کبود شده بودن. به لطف آب گوجه،دست و دهان و لباس ما حسابی کثیف شده بود.خیلی بی پروا داخل شدیم.من یک انار برداشتم و گوشه ای نشستم و دوستم عینک رو  به سمت مژگان برد و گفت:مژگان جون بیا عینکت رو بزن.آخه مامانم گفته آدمای عینکی اگه عینک نزنن کور می شن!

 خانواده ی داماد مبهوت نگاه می کردند و عرق از سر و روی دختر خاله ام می چکید.مامان دوستم عینک رو ازش گرفت و گفت نه عزیزم این عینک مال بابای مژگانه!ببر بذار سر جاش !

از مادرش انکار و از دوست من اصرار که عینک مال مژگانه!!

من در گیر خودم بودم.انار دمن و دستهام رو به گند کشیده بود .دستهام رو مالیدم به دیوار(و دیوار سرخ شد!!!!) و من وحشت زده از صحنه ی جرم فرار کرد.لحظاتی بعد مهمونا رفتن و صدای فریاد مامان و خاله و بقیه بر سر ما بلند شد.شانسی که آوردم این بود که خاله ام اون روز نفهمید دیوار نازنینش به چه وضعی در اومده!

پی نوشت 1: از مزیت های شیطنت (آبرو ریزی )اون روز ما این بود که چند هفته بعدش  دختر خاله ام رفت و چشماش رو لیزیک کرد تا مجبور نباشه  عینک بزنه!

پی نوشت 2:می دونم خیلی پر حرفی کردم.معذرت می خوام.

پی نوشت 3: از صدف عزیز مچکرم که با نوشتن پست تازه اش  این خاطره رو در ذهن من تداعی کرد.

پی نوشت 4 : مانی عزیز حق داری می دونم  خیلی دیر به دیر می آم.مجبورم فصل امتحاناته و توی کتاب هام!

پی نوشت 5:تولد بهنوش عزیزم مبارک!

به نام خدا

شاخه ،ضخیم و ضمخت بود.احساس می کرد یک تکه چوب بی مصرف است که فقط می

 تواند پذیرای دانه های برف باشد. گاهی از خود بدش می امد.فکر می کرد تمام رهگذرانی

 که روزانه از کنار ان درخت می گذرند کر می کنند که او،بی خاصیت ترین چوب زمین

 است.گاهی هم فکر می کرد که ممکن است هیچ رهگذری حتی نگاهش نکرده باشد.

دوست داشت از شاخه های دیگر بپرسد آیا  آن ها هم نسبت به زندگی شان همین حس را

 دارند؛ اما هرگز نپرسید.چون احساس ضعیفی و کوچکی می کرد و فکر می کرد شاید

شاخه های دیگر او را جزء خود حساب نیاورند.

یک روز،وقتی برف شدیدی می بارید و چهره ی شاخه ها و درخت و درختان را می

  پوشاند،پرنده ای کوچک و سیاه،که بالهایش می  لرزیدند،به شاخه ای پناه آورد.

شاخه ی کوچک،لرزید،برف از جلوی چشمانش کنار رفت. آن منظره را دید. ان جا بود که

آرزو کرد کاش پرنده ای هم به او پناه اورد.اما هنوز برای این که پذیرای پرنده ای

باشد،خیلی کوچک بود.در آغوشش فقط برف بود و برف......

چند روزی بود که بوی زمستان از شامه اش بیرون رفته بود.چشم به سقف آسمان دوخته

بود و منتظر دانه ای برف،اما دریغ!

احساس می کرد دارد قد می کشد.احساس می کرد همه ی اندام چوبی کوچکش  کشش پیدا

می کند.احساس می کرد وقت ان شده که جز برف را هم پذیرا باشد.

شاخه،قد کشید و قد کشید.آن قدر که به دیگر شاخه ها رسید.آن قدر که احساس ضعف و

کوچکیش از بین رفت و به شاخه های دیگر گفت:سلام!

شاخه های دیگربه او سلامی سبز دادند. وجود همه ی آنها پذیرای جوانه هایی سبز و ظریف

شده بود.

آغوش شاخه کم کم باز شد.تمام دستهای چوبی اش را باز کرد تا لطیفی را در آغوش جای

 دهد.بعد انگار جوانه ای سبز از آسمان آبی نازل شد و مهمان آغوشش شد......

شاخه ماتش برده بود .به خودش گفت:چطور ممکن است؟من ،با این همه سختی و ضخامت؛

و این نوجوانه به این لطافت و به این ظرافت....؟

ان گاه شامه اش پر از بوی بهار شد.با بهار غریبه بود اما زود با او رفیق شد. شاخه و

بهار،بهار و درخت،درخت و زمین،بهار و جوانه،و شاخه و جوانه با هم عجین شدند.

بعد،از میان باد بهارانه و جوانه های سبز و  طراوت و تازگی و نوگلان رنگارنگ،پرنده ای

زیبا بیرون آمد،در آغوش شاخه نشست و تازه ترین نغمه های بهاری را سر داد...

رهگذران ،همه به شاخه ،درخت و زیبایی های از جنس بهارشان نگاه می کردند.شاخه،دیگر

احساس  بی مصرفی و کوچکی نمی کرد...........

                                                فرا رسیدن بهار مبارک.